Մժեղ

Արեւն երբ ինկաւ ճահիճներուն վրայ
Մժեղը ծնաւ
 
Իրանը նրբին – թեւերն այնքան նուրբ – որ երբ հարցուցին
Մժեղ չեմ ըսաւ – պարիկ մըն եմ ես
Եւ ալ ամէն օր աչքն արեւներուն – թեւերը հովին
Թռչտեցաւ ժիր – անդուլ երգելէն երգն իր միալար
 
Կարծես ամէն ինչ – ծառերն ու մարդիկ – տօնական էին
- Հաճոյքըճանչցաւ
 
Դիտեց ամէն ինչ – անյագ ու անհոգ – սքանչացաւ միշտ –
Մէկ բան զինքն յուզեց
 
Երբ օր մ'ալ խայթեց մարդ մը մենաւոր – քիչ մը բանաստեղծ –
- Մժեղը այդ օր թախիծը ճանչցաւ